2005/Nov/06

นานมากแล้ว ที่ไม่ได้เข้ามาที่นี่

จะว่าไป ก็นาน จนเกือบลืมก็ว่าได้

เข้ามาอีกที ที่นี่เปลี่ยนไปหลายอย่างๆ

แต่เราก็ยังคงทำอะไรไม่ค่อยเป็นเหมือนเดิม

ไม่ค่อยต่างอะไรจากวันที่หัดทำบลีอกที่นี่เป็นครั้งแรกเมื่อปีที่แล้วเลย

...เรื่องราวหลายอย่างมากมายเกิดขึ้น เมื่อนับจากวันนั้น

วันที่เพิ่งเข้ามานั่งเขียนอะไรๆที่นี่ ...

เรื่องราวระหว่าง +เรา+

ความรู้สึกหลากหลายที่เปลี่ยนไป ...หรือจะว่าไป มันก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย

ถ้าจะพูดถึงความรู้สึกของฉันนะ

แต่ถ้า ความรู้สึกของคุณ ฉันไม่รู้ หรือจริงๆแล้วฉันไม่อยากรู้ก็ว่าได้

ในช่วงเวลาที่ผ่านไป เราผ่านเรื่องราวมากมาย

ผ่านช่วงเวลาที่คุณเจ็บปวด จนวันนี้ คุณอาจจะรู้สึกดีขึ้น หรือเปล่าก็ไม่รู้

ฉัน...อยู่เคียงข้างคุณเสมอ แต่บางที บางช่วง ฉันก็แอบรู้สึกว่า...ฉันคงไม่จำเป็น

ไม่ต้องอยู่ตรงนี้แล้ว...ก็ได้

หลายครั้งที่แอบน้อยใจ เมื่อคำพูดของฉัน กลายเป็นเพียงอากาศ

การติดต่อไปของฉัน ได้ความเงียบตอบกลับมา

หลายครั้ง ที่นั่งรอคุณมานั่งคุยกัน แต่คุณก็ไม่มา

ฉันไม่ได้ว่าคุณผิดหรอกนะ ก็ฉันเอง ที่เป็นคนบอกให้คุณมา ทั้งที่ไม่รู้ว่าคุณจะมีเวลาไหม

แต่ยังไงฉันก็มานั่งรอคุณเสมอ

บางทีฉันเหนื่อย ฉันง่วง แต่ก็ยังมานั่งรอคุณ

ข้อความที่ฉันส่งไป รบกวนคุณหรือเปล่า

ฉันวุ่นวายกับคุณมากไปหรือเปล่า

คุณเคยบอกฉันว่า ฉันชอบคิดอะไรไปเองอยู่เรื่อย คิดมากไปเอง

ฉันพยายามแล้วที่จะไม่คิดมาก

พยายามอยู่นิ่งๆ

พยายามไม่พูดอะไรเป็นเชิงน้อยใจ อย่างที่คุณเคยว่า

แต่ถึงไม่พูด ฉันก็คงอดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี...

วันนี้ ฉันพยายามไม่น้อยใจ พยายามเข้าใจคุณนะ

ฉันขอโทษก็แล้วกัน ที่เข้าไปวุ่นวายกับคุณ(ถ้าคุณจะรู้สึกเช่นนั้น)

ฉันแค่อยากบอกว่า...ฉันคิดถึงคุณ


edit @ 2005/11/06 21:28:44
edit @ 2005/11/06 21:34:18

2005/Jan/02

ปีใหม่แล้ว....ผ่านไปได้ด้วยดีกว่าที่คิด คิดว่าจะต้องเหงาอยู่คนเดียวซะแล้ว ในที่สุดก็กระเสือกกระสนกลับบ้านจนได้ แม้จะแค่วันเดียว มีความสุขมากๆ ตอนอยู่บ้าน ได้นั่งคุยกับญาติๆ พี่น้อง เด็ก ๆ.....แค่นี้ชีวิตก็ไม่ต้องการอะไรมากแล้ว ตอนเช้าวันที่ 1 มกราคมก็ไปตักบาตรกับแม่และญาติๆ แล้วก็ กระเสือกกระสนกลับมาทำงาน .....อืม...ตอนตักบาตร อธิษฐานอุทิศส่วนบุญให้ผู้ประสบภัยด้วย...

เรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้น ในภาคใต้ แม้จะผ่านไป แต่คงยากที่จะลืมได้ง่ายๆ โดยเฉพาะผู้ที่ประสบกับความสูญเสีย ทั้งชีวิต คนที่รักรวมทั้งทรัพย์สิน คงต้องใช้เวลานานมากๆในการเยียวยาความรู้สึก อย่างไรก็ตาม ในภาวะแบบนี้ก็ได้เห็นน้ำใจอันมากมายหลั่งไหลไปสู่ผู้ที่เดือดร้อน ไม่ว่าจะเป็นคนไทย หรือนักท่องเที่ยวต่างชาติ อย่างน้อยก็น่าดีใจว่าคนไทยไม่ทิ้งกัน มีน้ำใจให้กันเสมอ

ช่วงปีใหม่เป็นช่วงเวลาที่ดีที่ได้นึกถึงใครๆ ....บางคนก็ห่างหายกันไปนาน ได้คุยกันปีละครั้ง.....แต่รู้สึกได้ว่า ยิ่งนานไปยิ่งให้ความสำคัญกับวันปีใหม่น้อยลง...ส่งการ์ดอวยพรน้อยลง ให้ของขวัญน้อยลง ...ทั้งๆที่ก็นึกถึงทุกคนนะ ...

ปีใหม่....คิดถึงใครหลายๆคน และอยากเขียนอะไรเกี่ยวกับความรัก แต่ถ้อยคำที่คิดเอง ไม่สามารถเรียบเรียงออกมาให้ได้ดั่งใจ ก็เลยขออนุญาตนำบางประโยคบางตอน จากงานเขียนของ "เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย" นักเขียนในดวงใจ มาแปะตรงนี้(จากหนังสือเด็ดดอกไม้ริมทาง)

"ใครคนหนึ่งเคยบอกว่า... ความรัก....มักทำตัวเข้าใจยากเสมอ...ถ้าเรายิ่งวิ่งเข้าหา ยิ่งไขว่คว้าไล่ตาม มันก็จะยิ่งถอยหนีห่างจากเราไป แต่ถ้าเราอยู่นิ่งๆเฉยๆเสีย ความรักก็จะวนเวียน อยู่รอบๆ ใกล้ๆตัวเรา .....กับบางสิ่งบางอย่างที่หัวใจสัมผัสได้ในขณะนี้.....ฉันเชื่อว่าความรักเป็นอย่างนั้นจริงๆ..."

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ทุกๆคน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

2004/Dec/26

เช้าวันอาทิตย์...นอนอยู่ดีๆ เตียงสั่นสะเทือน โอ๊ยเกิดอะไรขึ้น....คิดว่าใครจับเตียงเขย่า ลองลุกมานั่ง โงนเงนๆ โอ๊ย...แย่แล้วหรือฉันจะป่วยหนักเนี่ย....ลุกมายืนก็...อืม....ยังโงนเงนไม่เลิก...วิ่งลงไปข้างล่างดีกว่า....อืม...หันกลับมาดูที่ระเบียง กระถางต้นไม้สั่นไปมา...อืมๆๆ แผ่นดินไหวจริงๆนี่นา เป็นอยู่สัก 5 นาทีได้มั้ง

กลับมาฟังข่าวเห็นว่าศูนย์กลางเกิดที่เกาะสุมาตรา อินโนเซีย ความแรง ที่นั่น 7-8 ริกเตอร์ แต่ที่หาดใหญ่(บ้านเรา)สัก 3-4 ริกเตอร์ นับว่ายังไม่เป็นอันตราย แต่ถ้าถึง 7-8ริกเตอร์เนี่ยถือว่าอันตรายแล้ว....โอย...แค่นี้ก็กลัวจะแย่

.....ไม่สบายด้วย....แย่จัง อยู่ดีๆก็เจ็บคอมากๆ....สมๆๆๆๆๆๆ.....สมน้ำหน้าตัวเอง อยากนอนดึก.....แล้วได้อะไร....ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย....มีแต่ตัวเองจะมาป่วยรับปีใหม่....อืม...เขียนไปก็จามไป....